เรื่องเด่น เรื่องเล่า "นักขุดกรุ"มือขลัง ขมังเวทย์ที่สุดในแผ่นดิน

หลวงพ่อจรัญท่านเคยเทศน์ไว้นานแล้วครับ "คนยุคนี้ สัตว์นรกมาเกิดกันเยอะ ทำให้เกิดความวุ่นวาย จะเกิดกลียุค จะมีคนบางพวกขายชาติ ขายแผ่นดิน ยุให้คนเขาแตกกัน" น้ำท่วมสำหรับคนเมือง เป็นอะไรๆ ที่ลำบากโดยแท้ ไม่เหมือนคนต่างจังหวัด ใช้เรือบ้าง แพบ้าง บางครั้งก็ลอยคอแต่ไม่รอคอยครับ

 

เป็นยุคกาลี "มารศาสนา"ก็มากทั้งมารภายนอกกับมารภายใน...!

"ภายใน"...คือพวกอาศัยศาสนาหากินที่ต้องปราบต้องจัดการกันให้สิ้น ไม่หมดก็ช่วยกันเป็นหูเป็นตา ขจัด "เหลือบเหลือง" ให้เหลือน้อย

"ภายนอก"...คือ "มาร" จากศาสนา ลัทธิอื่นที่จ้องทำลายพุทธศาสนาทุกวิถีทาง พวกนี้ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล เผลอๆมีมนต์คาถา คุณไสยอวิชชาชั่วร้ายเสริมเข้ามา เป็นภัยนอกที่ลุกลามเข้าภายในอย่างมาก

มันเล่นทุกทาง ปลอมตัวบวชเข้ามา ศึกษาพุทธศาสนาอย่างดี แล้วใช้วิธีชักนำเทศนาผิดๆเพื่อให้คนหลงเดินตามทางที่ผิด บ้างก็แกล้งทำตัวฉาวโฉ่โฉดชั่วให้ผ้าเหลืองแปดเปื้อน ตอกหมุดย้ำ ทำคนเข้าใจผิดว่า "สมีชั่ว" มีมาก ทั้งที่มีอยู่ไม่กี่รูป!!!

สารพัดวิธีแหละครับที่เหล่ามารมันมุ่งร้ายทำลายพุทธ บวกกับคนประสาทอ่อน กระโหลกหนาปัญญานิ่มที่เสพข่าวออนไลน์มาก เห็นอะไรก็เชื่อ โอนเอนตามไปด้วย ช่วยซ้ำเติม ไอ้พวกนี้เกิดมาอีกร้อยชาติ ก็เป็นวัวเป็นกระบือให้คนสนตะพายลากจูงอยู่ร่ำไป ไม่มีทางเป็นตัวของตัวเองสำเร็จ พูดง่ายๆ เมื่อเป็น "ข้าทาส" ทางความคิด ชีวิตจริงเป็นอย่างไร ไม่ต้องทำนาย!?

เขียนยกตัวอย่างมานี้ แค่ขี้ปะติ๋ว ของจริงมีอีกพะเรอเกวียนเป็นภูเขาเลากา แต่เราชาวพุทธก็ปฏิบัติตนเองให้ดี อย่าลอยตามน้ำเป็น "ปลาตาย" ให้ทำตัว "ปลาเป็นทวนน้ำ" ศึกษาธรรม เห็นธรรมในบั้นปลาย ไม่ประมาทตามคำสั่งสอน ชี้ทางขององค์สมเด็จพระบรมมหาศาสดา!!!

วันนี้จะเริ่มต่อเรื่องราว "พ่อท่านแหวง" หนึ่งในอริยเจ้าเมืองใต้องค์แท้ หลังออกแรงสู้กับน้ำท่วมหลายวัน หลังมื้อเที่ยง พบกันอีกทีครับ

 

รับยอดเรียบร้อยครับพี่วัน กราบขอบพระคุณทุกรายนามเป็นอย่างยิ่งครับ



ข้าวสารได้จัดส่งสู่บ้านสวนปะทิวเรียบร้อยเมื่อวันที่ ๑๗ กันยายน



ส่วนเงินค่าโครงไก่และอาหารแมวได้โอนให้เรียบร้อยแล้วเมื่อวันที่ ๒๒ กันยายนครับ

 

ขออภัยในความล้าช้าด้วยนะครับ
สาเหตุที่ห่างหายไปหลายวันก็ตามรูปเลยครับ




ผมได้ขอหมอกลับมาบ้านแล้วตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ
เพราะผล CT และ X-Ray ออกมาแล้วปรากฏว่าเส้นเลือดไม่มีปัญหา
ส่วนสาเหตุที่แท้จริงเกิดจากอะไรเดี๋ยวจะมาบอกกล่าวกันต่อไปครับ

 

อาการเริ่มแรกคือเริ่มจากปวดในเบ้าตาข้างขวาก่อน จากนั้นมาอีกวันมันจะมาปวดแก้วหูชั้นใน ปวดแรงมากเหมือนมีตัวอะไรเข้าไปในหู แต่จะปวดแบบแปล๊บ ๆ ไม่ตลอดเวลา พอวันต่อมามันจะย้ายมาปวดที่กกหู ตรงเส้นอะไรซักอย่าง จากโคนขากรรไกรยาวลงมาหาคอ และมีอาหารเจ็บที่หน้าผากด้านขวา มีแผลเล็ก ๆ จึงตัดสินใจไปหาหมอ เพราะคิดว่าจะเป็นเส้นเลือดสมอง

หมอบอกว่าเป็นงูสวัด ให้ยามากินทุก ๔ ชั่วโมงและทาด้วย พอกลับมาที่บ้าน อาการมันจะรุนแรงขึ้นทางผิวหนังเริ่มเป็นตุ่มแผลมากขึ้นที่หน้าและเปลือกตาขวา อาการปวดก็จะมากขึ้น จนบางเวลาเหมือนจะมีไข้

พอมาถึงวันพุธตอนเช้าตื่นนอนมา มีอาการปลายปากด้านขวาตก แขนขาข้างขวาอ่อนแรง ปวดหัวข้างขวา ตาขวาพร่ามัวในบางเวลา ความดันโลหิตสูง อาการมันคล้ายเป็นสโตรกเลย จึงได้ตัดสินใจไปโรงพยาบาลอีกหนึ่ง หมอส่ง CT และ X-Ray แล้วให้ไปนอนที่ SU ให้ยารักษาตามอาการ

วันรุ่งขึ้นหมอเข้ามาบอกว่า เส้นเลือดสมองปกติ ไม่เป็นสโตรกแต่ยังคงให้ยาควบคู่กับไป
รุ่งขึ้นอีกวันตื่นขึ้นมาอาการดีขึ้นมาก ความดันปกติ พยาบาลให้ลูกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำเองได้ พอหมอเข้ามาผมจึงขอหมอกลับบ้าน ได้ยากินกลับมาเพียบเลย จากที่นอน รพ. เขาให้น้ำเกลือและยาฆ่าเซื้อและเป็นยาฉีด

สรุปคือเส้นเลือดสมองปกติ ไม่เป็นสโตรก แต่เป็นงูสวัดมันจับระบบเส้นประสาทซีกขวา ลามออกมาเป็นตุ่มพองที่กลางหน้าผากแล้วขยายเต็มหน้าผากด้านขวา ลามลงมาเปลือกตา บวมเกือบมิด ปลายปากด้านขวาตก แขนขาข้างขวาอ่อนแรง ปวดหัวข้างขวา ตาขวาพร่ามัวในบางเวลา ความดันโลหิตสูง อาการมันคล้ายเป็นสโตรกเลย

 

ญาติผมหลายคน ก็เคยเป็นงูสวัด ตอนมันแสดงอาการ อยู่ไม่เป็นกันเลยทีเดียว เป็นจากสีข้าง ลามมาข้างหลัง ปวดแสบปวดร้อนจนไม่ใส่เสื้อ บอกว่าโดนผ้าก็แสบ เป็นเดือนคับกว่าจะหาย ขอให้หายเร็วๆ นะคับ

 

สะพานบุญเมืองใต้ทำงานเข้มแข็ง เมื่อล้มหมอนนอนเสื่อ พลังแห่งบุญ-ทานบารมีก็ช่วยให้ฟื้นตัวได้เร็ว ไม่หนักหนาสาหัสตามอาการ โมทนาครับ

 

ช้านิด ช้าหน่อยไม่เป็นไร โรคภัยไข้เจ็บรังควานเบียดเบียน ไม่มีใครอยากให้เกิดให้เป็น ปลอดภัยก็ดีแล้วครับ

 

เจ้างูสวัดนี่มันตัวร้ายกาจ หากรัดกลางอก พิษวิ่งเข้าหัวใจโอกาสรอดยาก ผมเคยเป็นแถวใต้รักแร้ด้านขวาสมัยหนุ่มๆเกือบแย่เหมือนกัน ดีที่ร่างกายแข็งแรง กระนั้นก็ซมอยู่ 2-3 อาทิตย์ ใช้ยาหม้อ ยาจีน ยาฝรั่ง ยาฉีด ยากิน ยาทา ตีกันมั่ว หายจนได้...

แต่ขึ้นที่หน้ากับลามไปที่ศีรษะเคยเห็นเพื่อนสนิทรุ่นพี่เป็น และต้านไม่อยู่เพราะอายุค่อนข้างมาก ต้องพ่ายแพ้ให้กับมันเมื่อสิบกว่าปีก่อน

เป็นภัยเงียบที่น่ากลัวมากตัวหนึ่ง ยังดีที่ไม่ใช่โรคติดต่อ คุณพัฒน์พ้นพิษมาได้ถือว่า หมอเก่ง ยาดี บุญรักษา คุณพระคุ้มครอง ดูแลสุขภาพให้ฟื้นตัวเร็ววันครับ ไม่จำเป็นก็อย่าเพิ่งขีดๆเขียนๆเปลืองกำลังสมอง

 

ใช่ครับ มันปวดแสบปวดร้อนเหมือนถูกไฟนาบตรงที่เป็น คนเคยเป็นมาแล้ว จำอาการนี้ได้ดีไม่มีวันลืม...!

ขอบคุณกำลังใจจากน้องแมลงมุมให้คุณพัฒน์ ซึ่งดูตามที่เขียนแจ้ง อาการคงทุเลามากแล้ว อีกไม่นานก็แข็งแรง

ในทางลี้ลับ บางทีอาจเป็น "มาร" เข้ามาขัดขวางไม่ให้ทำดีมากๆ เพราะคุณพัฒน์กำลังจะบริจาครถตักรถขุดให้กับ "หลวงตาเยื้อน" เพื่อใช้ในการช่วยเหลือทหาร คนไทยแถวชายขอบชายแดนติดเขมร

มาร จึงส่งบริวาร มาทำให้เกิด "ขันธมาร" หากแพ้มัน ก็หมดโอกาสทำบุญใหญ่ แต่พลังและกระแสบุญ แข็งแรงกว่าหมู่มาร ยังไงก็ไฟเขียวเลี้ยวผ่านได้

กระนั้นก็ยังเข้าพังเพย ประโยคที่คนชอบพูดกัน...มารไม่มี บารมีไม่เกิด!!!

 

☆ เรื่องเล่า~นักขุดแร่☆
~~~~~~~~~~~~~~~
"พ่อท่านแหวง อาภาคโร"วัดคึกคัก
'เปลวเพลิงแห่งศรัทธา-อันดามัน'!!
===============


☆☆☆ ภาพเขียนสีอะคิลิด ผลงานสุดคลาสสิคของ "Suvit Studio" ขออนุญาตนำมาถ่ายทอดความงาม เผยแพร่ผลงาน และเผยแผ่บารมีกิตติคุณของพ่อท่าน☆☆☆
------------------
☆☆☆ตอนที่3(ต่อ)
~~~~~~~~~~~~
● ภาพถ่ายบานเดียว ●
===============
☆ ข้างหลังภาพ....กราบพ่อท่าน
พลิกผันผ่าน.......ด่านมัจจุราช
อาจบังเอิญ.......เกินจักคาด
จึ่งแคล้วคลาด..มาดแม้นฝัน
☆ ไม่ถึงตาย..มิวายชีวาตม์
☆ ใครพิฆาต...พลาดอาสัญ
☆ บ้างบรรเทา...เบาโทษทัณฑ์
☆ ปัจเจกขันธ์.....กางกั้นภัย
--------------------

ยามสายเช้าอีกวัน ที่บ้านผู้กว้างขวาง ผู้มาเยือนพร้อมเป้ของหนัก เข้าไปนั่งตรงหน้านายใหญ่ ส่งเป้คืน...

"เรียบร้อยดีหรือวะ?"

คนเป็นนายจิบกาแฟ ไม่รอคำตอบก็ยิงคำถามต่ออีกประโยค...

" เมื่อวานลืมถามว่า ไปเล่นใคร?"

มือเล่นของหนัก พยักหน้ารับว่า...

"ไม่เหลือครับนายหัว ผมซัดบ้านไอ้.....พังเกือบทั้งหลัง"!

นายหัวทำท่าสำลักกาแฟเมื่อได้ยินชื่อ...

"ฉิบ...ห่ะ คนรู้จักกันนะนั่น โกรธแค้นมันเรื่องไร หนักหนาปานนั้น"

"โธ่ นายหัว ผมไปซื้อแร่จากเรือมันส่งกงสีทีไร มันยัดขี้แร่ปนมาทุกที เตือนมันแล้วเตือนอีก ตั้ง 2-3 ครั้งยังไม่ฟัง ทำซ้ำทำซากอยู่นั่นแล้ว ต้องจัดการไม่ให้เหลือทราก เชือดไก่ให้ลิงดู เตือนคนอื่นๆในกลุ่มพวกมันด้วยว่าอย่าเห็นพวกเราเป็นหมู"!

คนทำตบโต๊ะเบาๆรายงานยาวเหยียดอย่างมีน้ำโหไม่สร่าง ส่วนคนเป็นนายก็ถอนหายใจ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ โบกมือ...

"เฮ้อ เรื่องมันเกิดไปแล้ว ไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร ช่างเถอะ ไว้อั้วไปงานแล้วช่วยเหลือ ส่วนลื้อกบดานเงียบๆสักพัก"

คนทำงานด้วยของหนักจากไป ผู้กว้างขวางนั่งทำงานดูบัญชีต่อ ในใจก็คิดว่า ช่วงบ่ายค่อยเข้าไปดูว่างานศพจัดที่วัดไหนจะได้ช่วยเหลือเฟือฟาย ประสาคนรู้จักกัน

ยามเย็น ฝนตั้งเค้ามาดำมืด แต่หน้าบ้านพักก็มีอาคันตุกะมาเยือน เป็นชายวัยกลางคนจูงเด็กชายอายุไม่เกิน 7 ขวบมาด้วย บอกแม่บ้านว่าขอพบนายใหญ่

สักพักผู้กว้างขวางเดินออกมาเอง พอเห็นผู้มาเยือนก็ทำตาโตเหมือนโดนผีหลอก ต้องใช้เวลาอึดใจหนึ่งจึงปรับสีหน้าได้ แต่คนมาเยือนมัวก้มหน้าสั่งลูกชายยกมือไหว้ ไม่ทันสังเกตอาการ

" ว่าไงแก...มีอะไร เอาฝนมาด้วย เออ เออ ลูกชายหรือนี่หน้าตาน่าเอ็นดู"

นายใหญ่กลบเกลื่อนความแปลกประหลาดใจของตัวเอง ด้วยการทักทายเป็นชุด ส่วนผู้มาเยือนก็ไม่เสียเวลา...

"เมื่อคืน มีคนยิงบ้านผมพังยับเยินเลยครับ โชคดีผมกับลูกรอดมาได้"

นายหัวทำท่าขมวดคิ้วนิ่วหน้า แสร้งออกอาการอุทานตกใจเล็กน้อย

"หรือวะ ใครกันบังอาจขนาดนั้น"...

ผู้กว้างขวางจำต้องสวมบทเล่นไปตามน้ำ ประสาคนกลืนไม่เข้า คายไม่ออก

"ไม่รู้เหมือนกันครับ อยากให้นายหัวใช้บารมีสืบดูช่วยผมที...อ้อ มันเล่นของหนักด้วย แบบที่นายหัวมี คนมีของพวกนี้มีไม่กี่คนแถวบ้านเรา ผมว่าน่าจะสืบไม่ยาก"

แต่ละประโยคที่คนเคราะห์หามยามเกือบซวยบรรยาย ล้วนแทงเข้าใจดำ หากไม่ใช่คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวโชกโชน และรู้เรื่องราวมาก่อน คงออกอาการพิรุธให้ผิดสังเกต

"เออ เออ รอดได้ก็ดีแล้ว บางทีเป็นพวกมาจากข้างอื่นก็ได้ อั้วจะไหว้วานพวกนายๆสืบให้ ใครมันกล้าล้วงคองูเห่าพวกเรา"!

ประโยคท้ายทำผู้มาเยือน ยิ้มออก ยกมือไหว้ท่วมหัว

" ขอบคุณนายหัวมากครับ ผมกลับก่อน ฝนใกล้ตกใหญ่ บ้านกำลังซ่อมจะไม่มีที่นอนเอา"

"ไปเถอะ แต่เดี๋ยว โดนขนาดนั้นรอดได้ ที่บ้านมีของดีอะไร หรือแขวนพระอะไร"...นายหัวอดกังขา

ผู้รอดอย่างหวุดหวิด ยกมือพนมท่วมหัวอีกที ตอบว่า...

" มีรูปถ่าย "พ่อท่านแหวง" บานเดียวครับ ในบ้านไม่มีของดีอย่างอื่นสักอย่าง พ่อท่านช่วยผมกับลูกไว้แท้ๆ"

ว่าแล้ว 2 พ่อลูกก็จูงมือจากไป ผู้กว้างขวางเหม่อมองด้านหลัง อดพิศวงในเรื่องราวมหัศจรรย์ที่บังเกิดก้บตนเอง ทั้งคนลงมือทำการ กับคนถูกกระทำ ล้วนเป็นคนรู้จักมักจี่ แถมใช้เครื่องมือที่ตนเองมอบให้โดยไม่คาดคิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องพิศดารขนาดนี้

แล้วทั้งคู่ยังมาเล่าเรื่องให้ฟังในวันเดียวกัน แต่คนละเวลาเท่านั้น ไม่เรียกว่ามหัศจรรย์น่าเหลือเชื่อ ไม่รู้จะเรียกว่ากระไรดี?!
-------------------------

เหตุการณ์พิลึกพิลั่น สามารถเรียกว่า "หนึ่งในร้อย" ได้เต็มปากเต็มคำ บังเกิดก่อนผมมาอยู่ที่นี่ เมื่อผมประสบกับเหตุการณ์เหลือเชื่อจากวัตถุมงคล "พ่อท่านแหวง" ที่ติดตัว และสนใจบันทึกเรื่องราวชวนพิศวงแต่ละเรื่องไว้

ผู้กว้างขวางที่ผมมาอยู่รับใช้ เห็นความมุ่งมั่นจริงจังของผม ท่านจึงบอกเล่ามหัศจรรย์แห่ง "ภาพบานเดียว" ด้วยปากตนเอง แม้กระทั่งบทสนทนาจากเหตุทุกขั้นตอน

เพราะท่านคือ "ห่วงเชื่อม" เป็นจิ๊กซอว์ตัวสำคัญที่ทำให้ "ภาพเหตุการณ์" สมบูรณ์ที่สุด!!!

แม้ผู้ลงมือกระทำ กับผู้ถูกกระทำ ก็มิอาจสามารถเชื่อมโยงเรื่องราวนี้ได้ครบถ้วน ต่างฝ่ายต่างก็ตกอยู่ใน "มิติพิศวง" เมื่อวันต่อๆมา พบความจริงว่า เหตุรุนแรงครั้งกระนั้น ไม่มีผู้ใดเลือดตกยางออกสูญเสียชีวิต...

และผมขอยืนยันว่าเป็น "เรื่องจริง" ไม่อิงนิยายนิทานทุกประการ!!!

(((ยังมีต่อ)))